Home
  • Home
  • Backgammon in Paradiso: gewoon super strak! En hard.

Backgammon in Paradiso: gewoon super strak! En hard.

11 februari 2017 Concertreview


Gisteravond was de albumrelease van het debuutalbum van Backgammon, in een bíjna uitverkochte kleine zaal van Paradiso. Jorik was erbij, en dit vond hij ervan.

Door Jorik Simonides

De laatste keer dat ik Backgammon live gezien heb is alweer twee jaar geleden. Dat was trouwens ook gelijk de eerste keer. In 2014 ontmoette ik de band in de studio van Radio 501, op een vrijdagavond. De heren hadden een demootje naar ons opgestuurd, wat schijnbaar erg goed was. Nu, in 2017, hebben ze een album wat schijnbaar ook erg goed is. Een totaal nieuw geluid, bijna niet meer te vergelijken met twee jaar geleden (niet dat daar was mis mee was hoor!). Meer volwassen, super strak, en bovenal gewoon heel erg hard.

En die laatste twee dekken ook de lading van hun set. Super strak, en bovenal gewoon heel erg hard. Backgammon komt het podium op, en zet zonder iets te zeggen ‘Strangers’ in. De toon is gezet! Wie het album al een beetje kent had bij het derde nummer al door dat de band het complete album speelt, op de volgorde van de tracklist. Dit zorgt voor een ietwat aparte setlist, maar wel voor een bijzonder contrast tussen de stevigere nummers als ‘Stranger’, tegenover het mooie ‘Through The Back Of My Head’.

Ja, Backgammon is een rockband. Dat staat buiten kijf. Maar die gevoelige nummers doen het hem ook wel hoor! Een goed voorbeeld is het nummer ‘Wondering’: de hele band gaat het podium af, en zanger Thijs blijft alleen achter om zichzelf op piano te begeleiden. En voor je het weet staat de hele band weer klaar om weer een rammer als ‘Oh Yeah!’ erin te knallen. Kan gewoon.

Vanaf ‘Roofman – pt. 2’ wordt het spannend. De eerste helft van het album was namelijk al op ep uitgebracht, maar dit tweede deel is gloedje nieuw. Ook al hadden de diehard fans dit deel natuurlijk ook allang al gehoord, omdat het album vanochtend al te vinden was op Spotify, is het toch spannend hoe de zaal hierop reageert. Behoorlijk positief, kan ik je vertellen! Wat wil je, met een zaal gevuld met 2 à 300 man aan fans. Verrassend zijn de nummers ‘Will We Be Saved’ en ‘A Walk Back Home’. Deze zijn namelijk afkomstig van de debuut ep van 2 jaar geleden, waar ik het zojuist al overhad. Na deze twee tracks volgt ‘Southern Man’, een cover van Neil Young. Een cover op album? Ja dus.

Na het nummer ‘I Am Here’ gaat de band van het podium af, om vrijwel meteen weer terug te keren. Ze hadden een briefje met namen om te bedanken voorbereid, maar vergeten uit te printen. Dan maar van een laptop aflezen. Ook vergeten. Beetje jammer jongens. Na wat dankwoordjes uit het blote hoofd zet de band het allerlaatste nummer in. Alweer zo’n mooi, ietwat gevoeliger nummer: ‘Stand In Line’. En daarmee zit de avond, of althans,  de avond in de concertzaal, erop.

Het moment

Hoe tof we de avond ook vonden, een moment wat er écht uitspatte was er niet echt… Backgammon creëert één groot, pakkend moment!
Conclusie

Hard, zacht, rock, klassiek, reggae, dubstep, motown, Nederhop, eigenlijk maakt het geen zak uit welk genre Backgammon speelt. Gaaf wordt het toch wel. Live én op album. Als je die combinatie binnen hebt, ben je wat mij betreft al voor 50% eindbaas. Heb je dan echt helemaal geen minpunten Jorik? Moah. De avond was vrij kort. In een uurtje was de setlist wel op. Aan de andere kant ook niet heel gek, als je een album van 44 minuten live speelt. Maar toch. Verder: Backgammon speelt hard, zacht, goed, en gewoon facking strak. Allemaal tegelijk. Ik ben een gelukkig man, en zet dat debuutalbum nog even op repeat de komende maanden.
Beluister het album hier op Spotify:

, ,